|
Italia |
|
Sempre |
Musica Italiana
( Canta: Mario Merola )
( Autores: Melina -
E. A. Mario - 1923 )
| Original em dialeto napolitano | Tradução |
Stu core sbarca a Napule comm'a nu gran signore. Comm'a nu gran signore. Campaje tant'ann' a' America. Campaje tant'ann' a' America. Mo chi 'o cunosce cchiù, poveru core? Mo chi è? Nu furastiero 'nnammurato d''a cittá. 'O 'scellènza", fa 'o cucchiere, signurí', pòzzo avutá? E se ne va, cuntento, cu 'o cucchiere, stu core ca s'è fatto furastiero. E corre via Caracciolo, lucente e tutta sole. Lucente e tutta sole. Mussiù, chist'è Pusilleco. Mussiù, chist'è Pusilleco. Ma 'o furastiero, zitto, a sti pparole se ricorda chelli strate ch''o facettero sunná. Quanta coppie 'e 'nnammurate fino a tarde, 'int'a ll'está! E chiacchiaréa sul'isso stu cucchiere, ca piglia 'o core mio pe' furastiero. Po' se fa notte e Napule è tutta nu sbrennóre. È tutta nu sbrennóre! E saglie 'ncopp''o Vòmmero. E saglie 'ncopp''o Vòmmero, addó' se fece core chistu core. Signurí', signuri' che ne dicite d' 'e bellizze 'e 'sta cittá? 'O 'scellenza, vuje chiagnite? Signurí', chi v' 'o ffa fá?" E nun se fa capace stu cucchiere. Si chiagne, 'o core nun è furastiero! |
Este coração desembarca em Nápoles como um grande senhor. Como um grande senhor. Viveu muitos anos na América. Viveu muitos anos na América. Agora quem o conhece mais, pobre coração? Agora quem é? Um forasteiro apaixonado por esta cidade. Oh excelência, diz o cocheiro, senhorzinho, posso ir? E se vai, contento, com o cocheiro, este coração que tornou-se forasteiro. E percorre rua Caracciolo, luzente e cheia de sol. Luzente e cheia de sol. Monsieur, este é Posillipo. Monsieur, este é Posillipo. Mas o forasteiro, calado, a essas palavras se relembra daquelas ruas que o fizeram sonhar. Quantos casais de namorados até tarde, no verão! E fala sozinho este cocheiro, que acha que meu coração é forasteiro. Depois desce a noite e Nápoles é toda um esplendor. É toda um esplendor! E sobe em cima ao Vomero. E sobe em cima ao Vomero, onde tornou-se coração este coração. Senhorzinho, senhorzinho o que acha das belezas desta cidade? Oh excelência, está chorando? Senhorzinho, mas não tem motivo? E não compreende este cocheiro. Se chora, o coração não é forasteiro! |