|
Italia |
|
Sempre |
Musica Italiana
( Canta: O tenor Giuseppe di Stefano )
( Autores: P. L. Esposito - G. Gioè - 1920 )
|
Agradeço profundamente o amigo Osny de Luna Freire por ter-me enviado esta bela musica |
|
Original em dialeto napolitano |
Tradução |
|
I' m'arricordo 'e Napule 'e matina, quando schiarava juorno a ppoco, a ppoco, 'nu ventariello doce e 'n'aria fina, spuntava 'o sole 'ncielo comme foco. 'A tutte 'e fronne cantevam aucielle e salutava a tutt''e nenne belle, e 'a 'nu guaglione 'm manech''e cammisa senteva chesta voce 'e paraviso: Rose, rose de maggio, rose pe''nnammurate, cu 'st'aria 'nbarzamata vuje dint''o lietto state? I' m'arricordo 'e Napule 'e cuntrore, 'o sole ca cuceva 'e sentimente, 'na coppia 'e nnammurate a 'na cert'ora se deva a Margellina appuntamento. E lu Vesuvio visto da luntano, 'o mare ca sbatteva chiano, chiano, mentre de' scoglie respirav' addore, senteva 'n'ata voce 'e cantatore: I' tengo 'a nnammurata ch'è bella, e sto geloso, e tengo 'e persiane apposta pe' dischiude. I' m'arricordo 'e Napule 'e nuttata, ncopp''a ll' onne, Pusilleco addurmeva, e po' menava 'n'aria profumata, comm' a ll'argiento 'a luna le spanneva. E quanno 'e chillo cielo m'arricordo, me vene all'uocchie 'e lagreme 'nu velo, pare ca veco 'e stelle na curona e sento ancora l'eco 'e 'sta canzona: Oj varca lenta e stracqua, i' penzo 'a nenna mia, c''a voglio bene ancora, e moro 'e gelusia. |
Eu me lembro Nápoles de manha, quando clareava o dia pouco a pouco, um ventinho doce e um ar fino, aparecia o sol no céu como fogo. De todas as folhas cantavam os passarinhos, cumprimentavam todas as garotas bonitas, e de um garoto em mangas de camisa ouvia-se esta voz de paraíso: Rosas, rosas de maio, rosas para os namorados, com este ar encantado vocês dentro da cama estais? Eu me lembro Nápoles de tarde, o sol te acordava os sentimentos, um casal de namorados a una certa hora marcava encontro a Margellina. E o Vesúvio visto de longe, o mar que batia doce, doce, enquanto dos recife respirava-se o perfume, ouvia-se uma outra voz de um cantador: Eu tenho a namorada que é bonita, e sou ciumento, eu tenho as persianas exatamente pra entreabrir. Eu me lembro Nápoles de noite, sobre as ondas, Posillipo dormia, e depois te trazia um ar perfumado, como um manto de prata a lua lhe estendia. E quando daquele céu me lembro, me vem aos olhos um véu de lagrimas, parece que vejo uma coroa de estrelas e ouço ainda o eco desta canção: Hoje, barca lenta e cansada, eu penso na garota minha, pois lhe quero bem ainda, e morro de ciúme. |