|
Italia |
|
Sempre |
Musica Italiana
(
Canta: Bruno Lauzi )
( Autores: M. Cappello - A. Margutti - 1925 )
|
Original em dialeto genovês |
Tradução |
|
O l'ëa partio sensa ûn-a palanca, l'ëa zâ trent'anni, forse anche ciû. O l'aveiva lottou pe mette i dinæ a-a banca e poèisene ûn giorno vegnî in zû e fäse a palassinn-a e o giardinetto, e o rampicante, co-a cantinn-a e o vin, e a branda attaccâ a-i ærboi, a ûso letto, pe daghe 'na schenâ séia e mattin. Ma o figgio ghe dixeiva: "No ghe pensâ, a Zena, cöse ti ghe vêu tornâ?" Ma se ghe penso alloa mi veddo o mâ, veddo i mæ monti e a ciassa da Nonsiâ, riveddo o Righi e me s'astrenze o chêu, veddo a lanterna, a cava, lazzû o mêu. Riveddo a séia Zena illûminâ, veddo là a foxe e sento franze o mâ e alloa mi penso ancon de ritornâ a pösâ e osse dov'è a mæ madonnâ. E l'ëa passou do tempo, forse troppo, o figgio o l'inscisteiva: "Stemmo ben, dove ti vêu andâ, papá? Pensiemo doppo, o viägio, o má, t'é vëgio, no conven!" "Oh no! me sento ancon in gamba, son stûffo e no ne posso pròprio ciû, son stanco de sentî 'señor....caramba', mi vêuggio ritornamene ancon in zû. Ti t'ê nasciûo e t'æ parlou spagnollo, mi son nasciûo zeneize....e no me mollo!" Ma se ghe penso alloa mi veddo o mâ, veddo i mæ monti e a ciassa da Nonsiâ, riveddo o Righi e me s'astrenze o chêu, veddo a lanterna, a cava, lazzû o mêu. Riveddo a séia Zena illûminâ, veddo là a foxe e sento franze o mâ, alloa mi penso ancon de ritornâ a pösâ e osse dov'è a mæ madonnâ. |
Havia partido sem um tostão, faziam já trinta anos, talvez também mais. Havia lutado para depositar o dinheiro no banco e poder um dia vir pra cá e construir o palacete e o jardimzinho, e a trepadeira, com a cantina e o vinho, e a rede pendurada nas arvores a uso cama, para dar uma descansada a noite e de manhã. Mas o filho lhe dizia: "Não pensar nisso, a Genova, porque queres voltar lá?" Mas se penso nisso então eu vejo o mar, vejo as montanhas e a praça da Nunziata, revejo Righi e aperta o meu coração, vejo a lanterna, a cava, lá em baixo o cais. Revejo de noite Genova iluminada, vejo lá a foz e sinto rebentar o mar e então eu penso ainda de voltar a pousar os meus ossos onde está minha avó. E havia passado o tempo, talvez demais, o filho insistia: "Estamos bem, onde queres ir, papai? Pensaremos depois, a viagem, já és velho, não vale a pena!" "Oh no! me sinto ainda com saúde, estou cansado e não agüento mesmo mais, estou cansado de ouvir 'señor....carramba', eu quero voltar ainda lá. Tu nasceste e falaste espanhol, eu nasci genovês....e não desisto!" Mas se penso nisso então eu vejo o mar, vejo as montanhas e a praça da Nunziata, revejo Righi e aperta o meu coração, vejo a lanterna, a cava, lá em baixo o cais. Revejo de noite Genova iluminada, vejo lá a foz e sinto rebentar o mar e então eu penso ainda de voltar a pousar os meus ossos onde está minha avó. |